Dome's profile~*»-(¯`v´¯)-»คุณจะไม่มีว...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 29 การจากไปของนาย "พะโล้" 
  การจากไปของนาย "พะโล้" นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่มีเรื่องเศร้าส่งท้ายปี เมื่อพะโล้ น้องหมาของส้มตายลงอย่างกระทันหันหลังจาก ไม่กินอาหาร และเซื่องซึม จนต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลสัตว์ฯ เพื่อให้น้ำเกลือ แต่ดูเหมือนว่าจะสายเกินไปซะแล้ว เมื่อพะโล้สิ้นใจในวันต่อมา โดยสาเหตุมาจากการติดเชื้อในกระแสเลือด และด้วยที่เจ้าตัวเป็นโรคไตมาตั้งแต่เด็กๆ ทำให้แพทย์ไม่สามารถช่วยยื้อชีวิตมันไว้ได้ พะโล้เป็นน้องหมาที่ส้มไปเผลอสบตากับมันที่สวนจตุจักร อาจถือได้ว่าเป็นรักแรกพบ แล้วมันก็หนีตามส้มมาอยู่ที่หาดใหญ่ ก็เป็นข้าพเจ้านี่แหละที่ต้องรับเลี้ยง ก็หอพักที่ไหนเค้าจะให้เลี้ยงโกลเด้นท์ไว้ในห้องล่ะ คนขายบอกว่ามันอายุประมาณ 2 เดือน เมื่อมันเป็นฯของเราเลยตัดสินใจหาวันเกิดให้กับมัน โดยเลือกเอาใันที่ 14 ตุลา สงครามประชาชนซะเลย อยู่มาแป๊บนึงที่มอก็จัดงานลอยกระทง ส้มต้องเป็นแม่งานทำกระทง ก็มาทำที่บ้าน(เช่า)ข้าพเจ้าอีกแหละ พะโล้เลยได้เป็ฯที่รู้จักของผู้คนในคณะส่วนหนึ่ง และก็เป็นขวัญใจของหนุ่ม(สิชล) เพราะเป็นคนที่ชอบน้องหมาเหมือนกัน เจอกับเจ้าหนุ่มเมื่อไหร่พะโล้ก็เหมือนเจอเพื่อนเล่นอีกตัว เอ้ย อีกคน วิบากกรรมในชีวิตของพะโล้เริ่มต้นเมื่อเข้าสู่วัยหนุ่ม ด้วยเป็นน้องหมาที่มาจากจตุจักร ไอเราก็นึกว่าจะไม่รอดในสองสัปดาห์ตั้งแต่มาถึง แต่เมื่อผ่านมาได้ก็อุ่นใจว่ามันคงมีชีวิดรอดแล้วล่ะ แต่พอพะโล้อายุประมาณ 6 เดือน มันก็เริ่มขนร่วง...ตอนแรกก็นึกว่ามันผลัดขนละมั๊ง แต่พอเป็นมากเข้าก็เลยพาไปปรึกษาหมอ หมอส่วนใหญ่บอกว่าเป็นโรคผิวหนัง แต่ให้ยามาเท่าไหร่มันก็ไม่ดีขึ้น แต่ก็ยังไม่ดีขึ้น จนหมอต้องเจอะเลือดไปวิเคราะห์ และก็พบว่ามันเป็นโรคที่ติดมาทางพันธุกรรม และก็มีแนวโน้มที่จะเป็นโรคไตด้วย วิธีที่ดีที่สุดคือ ต้องผ่าตัดอะไรซักอย่าง ฟังแล้วก็ใจหาย แต่หมอก็ลองจัดยามาให้ชุดนึง ลองให้มันกินดู ก็รู้สึกว่ามันดีขึ้น ขนเริ่มกลับมาดกเป็นโกลเด้นท์อีกครั้ง ปรึกษาหมอแล้วหมอก็บอกว่าคงต้องพึ่งยานี้ไปตลอดหากยังไม่พามันไปผ่าตัดที่กทม. พะโล้เป็นน้องหมาที่รักอิสระ จะรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีความสุขเลยหากมันจะต้องอยู่ในบ้านแคบๆ มันจะเอาแต่นอนๆๆๆ ใครเรียกหาเจ้าตัวก็จะแค่เหลือบมองแล้วก็ทำเป็นไม่สนใจ พะโล้เคยหนีออกจากบ้านได้หลายครั้ง แต่ครั้งที่ดูจะเป็นที่จดจำมากที่สุดก็คือ เมื่อพะโล้หลุดไปได้ มันก็วิ่งไม่คิดชีวิต จากบ้านที่อยู่ตรงซอยศรีตรัง ไปจนถึงสินธรแมนชั่น อาจเป็นวีรกรรมที่เล่าสู่กันฟังกี่ครั้งก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะเล่นเอาเหงื่อตกไปหลายคน ขอบคุณเพื่อนจริงๆ ที่ช่วยกันตามหาพะโล้ในครั้งนั้น ที่มันต้องหนีออกจากบ้านคงเป็นเพราะมันรู้สึกเบื่อมั๊ง เพราะตอนมันตัวเล็กก็เคยพามันไปวิ่งเล่นที่สนามล่างอยู่บ้าง แต่พอโตเข้าตัวมันก็หนักมากมาย พอปี 3 เป็นสโมฯ พะโล้ยิ่งถูกลืม ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันมาเท่าที่ควร ขอโทษนะพะโล้ พอจบปี 4 ส้มและข้าพเจ้า ก็ตัดสินใจกันว่าจะเอาพะโล้มาอยู่ที่บ้านข้าพเจ้า โดยมีแม่ข้าพเจ้ารับดูแลด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง แล้วพะโล้ก็ใช้เวลาไม่นานในการเป็นขวัญใจของคนในซอย พะโล้มีสาวๆแวะเวียนมาทักทายเป็นประจำ แต่สิ่งที่พะโล้ต้องเสียเชิงชายเป็นอย่างมาก ก็คือ การที่พะโล้จีบน้องโตไม่ติดนี่ดิทังที่น้องโตกะพะโล้อยู่ในรั้วเดียวกันแท้ๆ แต่พะโล้ปล่อยให้เจ้าถิ่นคว้าน้องโตไปครองโดยที่พะโล้ไม่มีทางสู้หนุ่มๆเจ้าถิ่นได้เลย แม้ว่าพะโล้จะมีหน้าตาเป็นต่อ แต่เมื่อคารมและสเป็กไม่ถูกใจน้องโต(น้องโตไม่ชอบของนอก) พะโล้ก็เลยต้องกินแห้วไปตามระเบียบ นับว่าชีวิตของพะโล้ดูจะมีความสุขมากขึ้นเมื่อได้มาอยู่ที่บ้านที่พอมีบริเวณให้วิ่งเล่น มีสาวๆนักเรียนมาให้พะโล้ได้ชื่นใจ แต่ละวันผ่านไปโดยที่ไม่นึกไม่ฝันว่าพะโล้ต้องมาชีวิตอย่างรวดเร็วเมื่อเทียบกับอายุโดยเฉลี่ยของน้องหมาพันธุ์นี้ แต่หากเทียบกับน้องหมาที่มาจากจตุจักรแล้ว นับว่าพะโล้เป็นน้งองหมาที่โชคดดีที่เดียวที่มีชีวิตอยู่รับความสุขได้นานขนาดนี้ แม้วันนี้พะโล้จะจากไปแล้ว แต่พะโล้จะอยู่ในความทรงจำตลอดไป หลับให้สบายนะ "พะโล้" October 14 ดูเล่นๆนี่แค่บางส่วนนะ ไว้ได้ไฟล์ครบเมื่อไหร่จะมาลงให้หมดเลย!!!   กลับมาจากกทม.มาอยู่บ้านได้ซักพัก ฝนก็ตกทำให้ไม่ได้ออกไปไหนเลย ได้แต่กลับมามองตัวเอง ไม่คิดว่าการสอบจะทำให้แฮงค์ได้ขนาดนี้ แต่ก็ทำให้รู้จักตัวเองมากขึ้น การมองตัวเองในอีกมุมมองที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความขี้เกียจของตัวเองที่เข้าขั้นถึงขนาด เมื่อสอบเสร็จก็ได้แต่บอกตัวเองว่าไม่ใช่เวลามาคร่ำครวญ เพราะ...นั่นแหละทำตัวเอง จากนี้ไปหวังว่าบทเรียนครั้งนี้จะทำให้ความด้านชาในตัวเองมันโดนกระเทาะออกไปบ้าง หวังให้มันเป็นเช่นนั้น... กลับมาเรื่องดีดีดีกว่า ไม่คาดคิดอีกเช่นกันว่าการรับปริญญาจะเป็นเหตุการณ์ที่สร้างความประทับใจให้ได้มากขนาดนี้ ขอบคุณน้องตั้มสำหรับการเอื้อเฟื้อที่พักระดับ 5 ดาวพร้อมกับไล่เมตไปนอนนอกห้อง แถมมีโปรโมชั่นให้มอเตอร์ไซด์ขับ โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย...ขอบคุณครับ ขอบคุณน้องเปิ้ล กร เดย์ ก้อง หนูกุล เปี้ยว มิ๊ก ป๊อบ บี สายรหัสและสายเทค สำหรับของขวัญและการแสดงความยินดี พี่รู้ว่าแค่น้ำชานิดหน่อยอาจไม่ทำให้น้องอิ่มท้องได้ แต่ขอให้น้องๆรู้ว่าน้องทำให้พี่อิ่มใจที่ได้พูดคุยกับน้องๆมากกว่าในงานเลี้ยงที่ีพี่จ่ายไปเป็นพันซะอีก...ขอบคุณครับ สำหรับหกสาวซ่ารุ่น 3 น้องๆไม่เคยทำให้รู้สึกห่างเหินเลยซักครั้ง น้องแพร มุก ตี๊ด นก ตู่ แฟง ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่เราได้สร้างร่วมกันมา ของขวัญที่พี่ได้รับ้เป็นเพียงสัญลักษณ์ที่วันนึงอาจลบเลือน แต่มิตรภาพระหว่างเราทุกคน ยังคงอยู่ตลอดไป...ขอบคุณครับ น้องๆสโมฯ50 ที่ทำให้งานนี่รู้สึกได้ถึงการเตรียมงานเป็นอย่างดี สุดท้าย ขอบคุณน้องๆทุกคนที่ยังไม่ได้เอ่ยถึง หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเมื่อถึงวันนั้นของน้องๆ ขอให้ได้ความประทับใจกลับไปเช่นเดียวกัน...ขอบคุณครับ สุดท้ายจริงๆ ขอบคุณพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดและอบรมส่งเสียเลี้ยงดูมาจนถึงทุกวันนี้...ขอบคุณครับ You'll never walk alone. September 04 เพื่อน
ความหมายของคำว่าเพื่อน
คอยเตือน ยามเพื่อนพลั้ง คอยฟัง ยามเพื่อนขอ
ขอบคุณ น้องนก สำหรับเมลล์ดีๆ
จำบรรยากาศกันได้รึเปล่า ครั้งได้แชมป์ยุโรปสมัยที่ 5 ดูกันเอาไว้ ปีนี้เราจะเอาแชมป์พรีเมียร์ลีก Video: YNWA
April 23 วันนี้ดี...
 March 12 สอบเสร็จเตรียมจบ.......แล้วทำงายต่อดีนึกว่าพอเรียนจบแล้วอารายๆมันจะลงตัวขึ้น แต่มันกลับไม่เป็นดังที่คิดไว้ นอกจากจะรู้สึกว่าตัวเองอายุเท่านี้แล้วยังทำไรไม่ได้เลย ความรู้ที่เรียนมาก็รู้สึกว่าจะไม่พอซะแล้ว ทำงายล่ะทีนี็ จะเรียนต่อ หรือหางานทำดีี เฮ้อ.....สับสนนิดหน่อยช่วงนี้ ดีหน่อยที่สอบเสร็จได้ไปเที่ยวเกาะอาดังกับเพื่อนๆมา ก็ทำให้โล่งๆขึ้นมาหน่อยหลังสอบเสร็จ แต่มาพร้อมกับตัวดำๆ(จริงๆก็ดำอยู่แล้วแหละ...) แต่การไปครั้งนี้ก็ได้ความประทับใจกลับมาเพียบ ทั้งจากเพื่อนๆ รวมถึงบริษัททัวร์ที่ให้ความอบอุ่นไม่เหมือนที่เคยเจอและได้รับฟังมา จะทำอะไรกับชีวิตต่อไป... นานมาแล้วที่ไม่ได้เจอชาว 610 บ.ม. หวังว่าคงมีโอกาสได้เจอกันบ้าง ก่อนที่จะลืมกันซะก่อน หนักใจ....เค้าว่ากันว่าเรียนเนฯต้องขยันกว่าป.ตรี 10 เท่า ไอ้เรามันก็ไม่ขยันอยู่แล้ว... แต่ไงก็ต้องลองดูซักตั้ง ไหนๆก็มุ่งมาสายนี้แล้ววววววววว June 18 .
ว่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงเพิ่งกลับมามหาลัยได้ 2-3 วัน รอสัมนาให้คณะกรรมการสโมสรนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ชุดใหม่ ถือว่าเป็นภารกิจสุดท้ายแล้วจริงๆก่อนที่จะอำลาตำแหน่งนี้ไป ตอนเข้ามาเรียนใหม่ๆก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นนักกิจกรรมขนาดนี้ ก็กะว่าจะเข้าชมรมฟุตบอลแล้วก็เตะบอลไปเรื่อยๆ แต่เมื่อมาถึงด้วยคาวมที่เป็นคณะใหม่ก็มีอะไรก็ต้องช่วยทำกันทั้งหมด ก็ดันเข้ามาป็นรุ่นที่2เอง แต่ก็ดีดีกว่าเรียนอย่างเดียว ก็ร่วมมาเรื่อยๆจนรู้สึกว่าเราสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการสานต่อเจตนารมณ์ของพี่ๆเค้าได้ก็เลย...โดนหนูแพงดันให้เป็นนายกฯซะงั้น(ตำแหน่งดูเหมือนใหญ่โตเลยเนอะ) ก็รวบรวมทีมงานกว่า 21 ชีวิต อยากเห็นหน้าก็ดูในรูปเอาแล้วกัน ก็ทำงานร่วมกันหนึ่งปี ได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะ ทั้งดีและไม่ดี แต่ก็ได้รู้ใจของเพื่อนว่าคนไหนคบได้กี่เปอเซ็นต์ ต่อจากนี้จะได้พักซะที่ แต่ก็ไม่ทิ้งน้องเค้าหรอกแต่จะคอยดูอยู่ห่างๆ หวังให้น้องเค้าพัฒนาต่อจากเราให้มากที่สุด คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จงเจริญยิ่งๆขึ้นไป
ปล.เหลืออีก 29 วันแล้วนะ อีกหนึ่งเดือน
สองเดือนผ่านไปกับเวลาที่คนที่คุณอาจไม่รู้ว่าใครไปหาประสบการณ์พิเศษในต่างแดน(U.S.A.) วันนี้ วันที่ 22 พฤษภาคม 2549 นับจากวันนี้ไปก็จะเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนพอดีที่เค้าจะเดินทางกลับมาถึงเมืองไทย ก็จะไปรับเค้าอีกนั่นแหละแต่ได้แค่รอรับอยู่ที่หาดใหญ่ ก็ยอมรับว่าไม่เคยคิดถึงใครที่ไม่ใช่คนในครอบครัวได้มากขนาดนี้ ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้นเมื่อเค้าโทรกลับมาปรับทุกข์ถึงความอัปยศของพวก...ที่นั่น แต่ก็อย่างว่าแหละเค้าเก่งอยู่แล้วพอปรับตัวได้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วจะตั้งตาคอยนะจ๊ะ..
เฮ้อ...ไม่มีไรทำเลยช่วงนี้เบื่อๆอยู่เหมือนกัน สโมฯก็หมดวาระแล้วเหลือแต่สัมนาฯ ส่งมอบงานให้น้องๆ ก็ดูน้องๆเค้าตื่นตัวดีเหมือนกันค่อยหมดห่วงนึกว่าจะไม่มีคนสานงานต่อซะแล้ว นึกไปนึกมาก็ใจหายปี 4 แล้วหรือเนี๊ยตู ยังไม่รู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเลย แล้วที่เรียนมาจะใช้ได้มั๊ยเนี๊ย? เริ่มกังวลนิดหน่อยว่าจะเอาไงกับชีวิต ตั้งแต่เรียนมาไม่เคยตั้งใจเต็มที่ซักที เมื่อไหร่วันนั้นจะมาถึงน๊า... ก็กะว่าจะหาวันดีดีเริ่มซักที ภาพนี้ไม่เกี่ยวแต่ชอบชอบ น่ารักดี
อืม..เกือบลืมแสดงความเสียใจกับอาเซนอลซะแล้ว จากที่หวังว่าจะสร้างเทพนิยายเหมือนกับที่ลิเวอร์พูลทำไว้ในปี่ที่แล้วด้วยการคว้าแชมป์ Uefa Champion League แต่ก็ต้องมาฝันสลายเมื่อเจอทีมเหนือเทพอย่างบาเซโลน่า ก็แอบเชียร์ให้ทำได้อยู่เหมือนกัน แต่ดูเหมือนไม่มีดวงเท่าไหร่ โดนไล่ออกตั้งแต่ครึ่งแรก แต่มาได้ประตูนำก่อน เห็นอย่างนี้แล้วเหนื่อยใจแทนเพราะคนน้อยกว่าก็ต้องใช้พลังงานมากกว่าในการไล่บอล แล้วก็เป็นเช่นนั้นโดนบี้โดนอัดเริ่มอ่อนแรงเลยโดนยิงกลับสองประตูรวดภายในห้านาที แพ้ไปอย่างน่าเสียดาย ก็ขอแสดงความเสียใจต่อนักเตะและกองเชียร์อาเซนอลไว้ ณ ที่นี้ด้วยแต่ก็ยังมีเรื่องที่น่ายินดีเมื่อเทียย์รี่ อองรี กองหน้าคนสำคัญของอาเซนอล จรดปากกาต่อสัญญากับทีมออกไปอีก 4 ปี ก็อยู่กันจนแก่ตายกันไปข้างหนึ่ง ตอนนี้ลิเวอร์พูลก็เงียบๆ มีข่าวกับนักเตะคนโน้นคนนี้ แต่ก็ยังไม่ได้ซักคน ก็รออยู่นะป๋ารา หวังว่าปีหน้าจะบี้ลุ้นกับเชลซีอย่างสนุกเมื่อขนาดทีมใหญ่ขึ้น นักเตะเริมเข้าใจแทคติกมากขึ้น ส่วนไอ้แมนยูมันก็กำลังจะโละกองหน้าที่ทำประตูให้กะมันมากที่สุดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ก็ไม่รู้ไอป๋าแพนด้ามันปกครองเด็กมันยังไง พอทะเลากันก็โยนให้แพะหน้าม้ารับไปว่าบ่อนทำลายสปิริตของทีม แต่ก็ดีไม่มีไอหน้าม้าซักคนมันคงอ่อนลงเยอะได้ข่าวเชลซีมันเป็นข่าวกับ เชพเชนโก แล้วดูเหมือนเชพฯจะเล่นด้วยซะด้วย เหนื่อยใจกะมันไอ้ทีมนี้ ก็ได้แต่รอให้ไอ้โรมัน มันเบื่อเล่นผลาญเงินซะก่อน จะรอดูวันที่ทีมมันล่มจม....555วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน สำหรับใครที่เข้ามาอ่านแล้วก็ช่วยเม้นไว้หน่อยนะ จะได้ตามไปหาถูกปล. คิดถึง...นะ
ความรักไม่ได้วัดกันที่เวลา!!!"รักไม่ได้วัดกันที่เวลา" คุณว่าจริงไหม?"มาตรวัดความรักไม่ได้วัดกันตรงที่...ใครรักก่อน หรือ รักทีหลัง"
คนที่รักมานาน . . . อาจไม่ได้รักมากกว่า คนที่มาก่อน" รั ก ก่ อ น "
วันคืนที่ผ่านมามากมายอาจไม่มีค่าไม่มีความหมายเลย ถ้าหากเพียงแค่ต้องรักไปวัน ๆ . . . หรือรักไปเหมือนกับทุก ๆ วันที่เคยรัก รักอย่างเป็นหน้าที่ . . . หรือรักเพราะเคยรัก . . .
ในขณะเดียวกัน . . .
กับวันคืนเพียงไม่กี่วันของคนที่มาทีหลัง . . . ก็อาจมีค่ามากเหลือเกิน ความรัก จึงไม่ได้สำคัญที่ว่ารักกันมานานแล้ว หากแต่ความรักสำคัญตรงที่ เราใช้ทุกวันให้มีค่า ให้เต็มไปด้วยความหมายแห่งรัก รักแล้ว . . . ทำสิ่งดีๆ ให้กันด้วยความเต็มใจ และกระตือรือร้น นั่นแหละจึงจะเรียกว่าความสำคัญของ " รั ก " ใครรักมาก หรือ รักน้อยจึงไม่ได้วัดกันที่ระยะเวลา
และไม่อาจเชื่อมั่นในคนที่มาก่อน . . . หรือ ไม่อาจดูถูกคนที่มาทีหลังว่าเขาไม่มีความสำคัญ ความจริงแล้วคนที่มาที่หลังอาจสำคัญมากกว่าคนมาก่อนก็ได้
อ่านซะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม
หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่ยังมีมันอยู่ เรามักหลอกตัวเองว่า...เพราะรักเขามาก เขาคงเห็นความดี ความตั้งใจของเราและรักเราตอบบ้างไม่มากก็น้อยและเมื่อเขารักเรา มักทำให้เรารู้สึกยึดมั่นว่า"เขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ นานเท่าที่เราปรารถนา"
ความรู้สึกอันนี้แหละ คือ จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดทั้งมวลเพราะมันฝืนกฎธรรมชาติไม่ได้บอกว่า...ความรักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไปเพียงแต่...เขาจะอยู่ เขาจะไปจะรักคุณมากขึ้น คงเดิม หรือลดน้อยถอยลงก็เป็นเพราะคนสองคนไม่ใช่ความต้องการของเราหรือของเขาฝ่ายเดียวชีวิตเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเข้าใจยาก...แต่ในความซับซ้อนมันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึงเพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกันมันจะเกิดขึ้น..ตั้งอยู่..แปรสภาพ..แล้วก็จบลงรักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า..ก็หนีไม่พ้นกฎข้อนี้เพราะวันหนึ่ง ไม่เราก็เขาต้องตายจากกันสิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าวันนี้..เขาอยู่หรือจากไป
สำคัญอยู่ที่ว่า..ช่วงที่เราใช้เวลาร่วมกัน..ขอให้มีความทรงจำที่ดี นั่นก็น่าจะเพียงพอแล้ว(รึเปล่า)อย่างน้อยเราก็ยังมีอะไรดีดี ให้นึกถึงและยิ้มกับความทรงจำนั้นได้ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ก็ไม่เป็นไรเพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้มีวันที่เลวร้าย..มีวันที่สวยงาม..มีวันที่ว่างเปล่าสุขอยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็เช่นกัน...หากมีวันที่เธอจะต้องร้องไห้ ก็อย่าร้องไห้เปล่าๆมองให้เข้าใจสัจธรรมชีวิตไปด้วย
ที่มา Forward Mailเราควรจะรักกันแบบไหน?
"ความรัก" ของหลายคน อาจไม่อ่อนหวาน แต่ทุกคน(ส่วนใหญ่) อาจจะมี "ความรัก" ที่อ่อนไหว จะมีใครบ้างที่ไม่เคยอมยิ้มคนเดียวเพราะ "ความรัก" และจะไม่มีใครบ้างที่ "ความรัก" ไม่เคยทำให้ร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียว หลายคนจึงบอกว่า 
"ความรัก" เป็นเหมือน "ทะเล" มีเวลาที่นิ่งสงบ มีเวลาที่มีคลื่นลม มีเวลาที่สวยงาม และมีเวลาที่น่ากลัว แต่ถึงอย่างไร ใครต่อใครก็ยังอยากจะไปทะเล เช่นกันไม่ว่าจะอย่างไร ใครต่อใครก็ยังอยากจะมีความรัก แม้ว่ารักนั้นจะเป็นรักข้างเดียว แม้รักนั้นจะทำให้ทุกข์ทรมานสักเพียงใด แม้รักจะทำให้หลับไปทั้งน้ำตาของความเสียใจ แล้วจะรักแบบไหน? ให้พอดีในความอ่อนไหว ไม่จืดชืดเย็นชาจนน่าเบื่อ ขณะเดียวกันก็มีความมั่นคงในใจ คำตอบที่มีให้ คือให้ รั ก กั น แ บ บ ท ะ เ ล โดย ห่วงใยกัน ให้มากเท่าเท่ากับเม็ดทราย ให้อภัยกัน ให้ได้
เหมือนที่ทะเลไม่เคยโกรธเกลียวคลื่น . . . ไม่ว่าคลื่นจะโหมกระหน่ำรุนแรงแค่ไหน ในบางครั้งที่ต้องห่างไกล หัวใจก็ต้องคงมั่นได้เหมือนโขดหิน . . . ไม่เปลี่ยนใจง่าย ไม่อ่อนไหวไปรักคนอื่น ให้ความอิสระ เหมือนอย่างนกทะเลต้องการจากท้องฟ้า . . . อย่ากักขังคนรักไม่ให้คบเพื่อน ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น ความผูกพันไม่ใช่คุก ถึงจะคบกันแล้วก็ไม่ได้หมายความว่า . . .ต้องสบตาฉันคนเดียวเท่านั้น และไม่ทำตัวเป็นเจ้าของหรือออกกฏหมายบังคับอีกคน . . . เพราะทะเลก็ยังไม่เคยครอบครองปลา แล้ว "ความรัก" ที่แม้จะดูอ่อนไหวและแปรปรวน ก็จะเป็น "ความรัก" ที่มีอยู่นาน เช่นเดียวกับที่ทะเลมีอยู่บนโลกนี้
May 14 ที่มา Forward Mail
๏~* เรียนรู้อีกแง่มุมของความรัก *~๏
ฉันได้เรียนรู้ว่า : รักแรกก็เหมือนฟันน้ำนมที่วันหนึ่งต้องหลุดไปเพื่อรอฟันแท้เข้ามาแทนที่
ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนที่รักกันจะเป็นอะไรอื่นไปไม่ได้ นอกจาก...คนที่รักกัน ฉันได้เรียนรู้ว่า : บางครั้งคนที่รักกัน ก็รักกัน จนโกรธกันไม่ลง ฉันได้เรียนรู้ว่า : สำหรับคนที่เข้าใจชีวิต...คนที่รักกันก็ทะเลาะกันได้ “แต่สุดท้ายก็ดีกัน” ฉันได้เรียนรู้ว่า : การที่คนที่รักกันทะเลาะกัน ไม่ได้แปลว่าพวกเค้าไม่มีความสุข ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนที่รักกัน ยังไงก็รักกัน ฉันได้เรียนรู้ว่า : คำว่า “แฟน” กับคำว่า “รักแท้” คนละคำกัน แต่บางครั้งก็เป็นคำเดียวกัน ถ้าคุณเจอรักแท้กับแฟนของคุณ ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนรักกันไม่จำเป็นต้องคุยกันตลอดเวลา ฉันได้เรียนรู้ว่า : “ใครๆก็ผิดพลาดได้ในอดีต รวมทั้งคนรักของเรา” ฉันได้เรียนรู้ว่า : อย่าเสียดายเวลากับรักไม่แท้ ถือเสียว่าเวลาเหล่านั้น เป็นประสบการณ์ชีวิตให้เราค้นพบตัวเองมากขึ้น ฉันได้เรียนรู้ว่า : ความรักยืนยงต่อไปได้ไม่จบสิ้น ถ้ามีคำว่า “เห็นอกเห็นใจ” กัน ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนที่พูดว่า “ไม่มีใครรักคุณมากกว่าผม” สักวันเค้าอาจทิ้งคุณไป ฉันได้เรียนรู้ว่า : วิธีตัดสินว่าผู้ชายคนไหนดีที่สุดเห็นจะต้องพึ่งสิ่งเดียว “เวลา” ฉันได้เรียนรู้ว่า : ไม่จริงที่ผู้ชายน้อยใจไม่เป็น และผู้หญิงขี้น้อยใจกว่าผู้ชายเสมอ ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนที่อยู่ด้วยกันแต่ไม่มีใจให้กัน ท้ายที่สุดก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ฉันได้เรียนรู้ว่า : อย่าใช้เหตุผลกับคนรัก แต่ใช้ความเห็นใจกับคนรัก ฉันได้เรียนรู้ว่า : บางครั้งอารมณ์ที่หงุดหงิดก็หายไปหมดแค่ได้คุยกับคนที่เรารัก ฉันได้เรียนรู้ว่า : ความรักทำให้โลกสดใส จริงจริง ฉันได้เรียนรู้ว่า : ผู้ชายต่อสู้เพื่อให้ได้คนที่ตัวเองรักและต้องการ ฉันได้เรียนรู้ว่า : ถึงคนคนนึงจะดีเท่าไหร่ ตรงสเป็กตามที่เราต้องการเท่าไหร่แต่ยังไงก็ไม่ใช่คนที่เรารัก...ก็เป็นได้แค่คนที่เราได้เจอ แต่ยังไงก็ไม่ใช่คนที่เรารัก ฉันได้เรียนรู้ว่า : ฉันได้รู้ว่าอย่าลองใจคนรักด้วยการพูดถึงแฟนเก่า ใช่...คุณได้รู้ว่า เค้ารักเรา แต่...เค้าเจ็บ ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนรักถึงเกิดมาเพื่อรักเราแต่บางครั้งก็ไม่ได้เป็น “คนรักสำเร็จรูป” เพราะฉะนั้นบางครั้งไม่อาจได้ดั่งใจเรา ต้องอาศัยการพูดและการปรับตัวเพื่อแก้ไขกัน ฉันได้เรียนรู้ว่า : เราควรจะมีวิธีบอกคนที่เรารักว่า บางครั้งบางเรื่องยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันได้เรียนรู้ว่า : ถ้าเรายังเด็กจะคิดว่าฟันน้ำนม นั้นคือฟันตลอดไปของเรา แต่เมื่อโตขึ้นจะรู้ว่าไม่ใช่ แต่ ณ เวลานั้นเรามักคิดว่า...ใช่ ฉันได้เรียนรู้ว่า : ผู้หญิงหลายคนเจอประสบการณ์ตรงกัน ผู้ชายที่จีบเราอยู่ดีดีก็หายไปเฉยๆเลย...งง...เค้าเป็นกันหลายคนนะ ฉันได้เรียนรู้ว่า : ผู้ชายหลายคนเมื่อ “ต้องการ” จะพูดว่า “รัก” ฉันได้เรียนรู้ว่า : ไม่มีใครอกหักแล้วไม่เจ็บ เหมือนถอนฟัน แต่วันหนึ่งก็หาย แต่หายแล้วจะเป็นยังไงต่อ ค่อยว่ากัน ฉันได้เรียนรู้ว่า : มนุษย์เราต้องการความอบอุ่นและครอบครัว หลายคนเมื่อขาดตรงนี้พยายามหาสิ่งอื่นมาชดเชย แต่จะพบว่ามันชดเชยกันไม่ได้ เพราะเป็นคนละเรื่องกัน ฉันได้เรียนรู้ว่า : ถ่านไฟเก่าจะเกิดได้กับคนที่เลิกกันเพราะไม่เข้าใจกันแต่ยังรักกัน แต่สำหรับคนที่เค้าเลิกกัน เพราะไม่รักกัน...”ถ่านไฟดับ” ฉันได้เรียนรู้ว่า : ...ดีแล้วที่เราได้เลิกกับคนที่เราไม่แน่ใจมาตลอด เมื่อแผลหาย เราจะรู้ว่า เราทำถูกที่สุด... รึป่าว ฉันได้เรียนรู้ว่า : ความรักเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในชีวิตได้จริงจริง ฉันได้เรียนรู้ว่า : ความรัก...มันมีอยู่จริง ฉันได้เรียนรู้ว่า : ความรักเหมือนความสวย ซึ่งพระเจ้าไม่ได้ประทานมาให้คนทุกคน ฉันได้เรียนรู้ว่า : สุดท้าย...รักก็คือรัก...ไม่รักก็คือไม่รัก ฉันได้เรียนรู้ว่า :ถ้ายังไม่รู้ว่าคุณต้องการใคร มิวิธีพิสูจน์ “เวลา” ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนที่ไม่พูดว่า “หึง” ไม่ได้แปลว่า “ไม่หึง” ฉันได้เรียนรู้ว่า : ผู้ชายบางคนไปจีบผู้หญิงอื่น เพียงเพื่อประชดแฟนตัวเอง ไม่ใช่เพราะชอบจริงๆ ผู้หญิงหลายก็เป็นแบบนี้ ฉันได้เรียนรู้ว่า : ถ้ารักกันต้องคุยกันการคุยกันอย่างเปิดเผย ทำให้ไม่ระแวงกัน นั้นแหละดีที่สุด ฉันได้เรียนรู้ว่า : บทสรุปของความรักไม่ใช่การแต่งงาน นั้นเป็นตอนจบของละครเรื่องนึง แต่บทสรุปของความรักคือ “การที่เราสองคนได้ใช้ชีวิตร่วมกัน เติมเต็มกันและกัน ชั่วชีวิตของเรา”...
Liverpool Champion of FA Cup 125th
May 12 สิ่งเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่สิ่งเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ในคุณค่า...
กรวดเม็ดเล็ก ๆ รวมกันเป็นภูเขาสูงใหญ่ ก้าวเดินก้าวเล็ก ๆ เป็นระยะทางได้หลายกิโล
การกระทำเล็ก ๆ ด้วยความรักความกรุณา สร้างโลกให้สดใส สดสวยด้วยรอยยิ้ม
คำพูดเล็ก ๆ สามารถบรรเทาปัญหาที่แสนจะยากเย็น
อ้อมกอดเล็ก ๆ เช็ดน้ำตาให้เหือดแห้ง
เทียนไขเล็ก ๆ ส่องแสงนำทางในความมืดมิด
ความจดจำสิ่งเล็ก ๆ คงอยู่นานหลายปี
ความฝันใฝ่เล็กๆ นำไปสู่ความยิ่งใหญ่
ชัยชนะเล็กๆ นำไปสู่ความสำเร็จที่ปรารถนา
สิ่งเล็กๆ ต่าง ๆ ในชีวิต นำมาซึ่งความสุขอันยิ่งใหญ่ ถ้าเราได้คิดสักนิดถึงสิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้แล้วหละก็ ความอบอุ่นเมื่อคิดถึงเธอก็ผุดขึ้นในใจ มันเป็นความสุขใจอันสุดแสนจะบรรยาย...
เสมอและตลอดไป...  |
|
|
-%c2%bb%e0%b8%84%e0%b8%b8%e0%b8%93%e0%b8%88%e0%b8%b0%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%94%e0%b8%b2%e0%b8%a2...%c2%bb-(%c2%af%60v%c2%b4%c2%af)-%c2%bb*%7e's+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
