<table style="display: 
         ประชุมเชียร์เสร็จแล้ว
 
       ก็ขอต้อนรับน้องๆ นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ รุ่นที่ 5  ประชุมเชียร์เสร็จก็หวังว่าน้องๆคงได้อะไรดีดีกลับไปจากการประชุมเชียร์บ้าง  รวมถึงอาจได้รับประสบการณ์ที่ไม่ดีบ้าง แต่ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ  ไม่มีอะไรที่จะสมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่าง
            เป็นผู้คุมกฎ(ว๊ากเกอร์)มา 3 ปี พอเปิดตัวก็เต็มไปด้วยความประทับใจทุกครั้ง
            เฮ้อ...หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง           
        
 
                    อีกกี่วันจะถึงวันที่ 22 เนี่ย....
                    แค่ 4 วันเท่านั้นเนอะ จะได้เจอกันแล้ว   เย้..................
                   
                    สำหรับใครที่แวะเข้ามาแล้วไม่แสดงตัวไว้ขอให้.......ขี้ไม่ออก   5555+
 
 
                                 แค่นี้ละ..  บายจ้า 
 
            

          เพิ่งกลับมามหาลัยได้ 2-3  วัน รอสัมนาให้คณะกรรมการสโมสรนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ชุดใหม่  ถือว่าเป็นภารกิจสุดท้ายแล้วจริงๆก่อนที่จะอำลาตำแหน่งนี้ไป  ตอนเข้ามาเรียนใหม่ๆก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นนักกิจกรรมขนาดนี้ ก็กะว่าจะเข้าชมรมฟุตบอลแล้วก็เตะบอลไปเรื่อยๆ  แต่เมื่อมาถึงด้วยคาวมที่เป็นคณะใหม่ก็มีอะไรก็ต้องช่วยทำกันทั้งหมด ก็ดันเข้ามาป็นรุ่นที่2เอง  แต่ก็ดีดีกว่าเรียนอย่างเดียว

          ก็ร่วมมาเรื่อยๆจนรู้สึกว่าเราสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการสานต่อเจตนารมณ์ของพี่ๆเค้าได้ก็เลย...โดนหนูแพงดันให้เป็นนายกฯซะงั้น(ตำแหน่งดูเหมือนใหญ่โตเลยเนอะ)  ก็รวบรวมทีมงานกว่า 21 ชีวิต อยากเห็นหน้าก็ดูในรูปเอาแล้วกัน  ก็ทำงานร่วมกันหนึ่งปี ได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะ ทั้งดีและไม่ดี แต่ก็ได้รู้ใจของเพื่อนว่าคนไหนคบได้กี่เปอเซ็นต์ 

          ต่อจากนี้จะได้พักซะที่ แต่ก็ไม่ทิ้งน้องเค้าหรอกแต่จะคอยดูอยู่ห่างๆ หวังให้น้องเค้าพัฒนาต่อจากเราให้มากที่สุด 

          คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จงเจริญยิ่งๆขึ้นไป

                                                                                                                              ปล.เหลืออีก 29 วันแล้วนะ 

            สองเดือนผ่านไปกับเวลาที่คนที่คุณอาจไม่รู้ว่าใครไปหาประสบการณ์พิเศษในต่างแดน(U.S.A.) วันนี้ วันที่ 22 พฤษภาคม 2549 นับจากวันนี้ไปก็จะเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนพอดีที่เค้าจะเดินทางกลับมาถึงเมืองไทย ก็จะไปรับเค้าอีกนั่นแหละแต่ได้แค่รอรับอยู่ที่หาดใหญ่  ก็ยอมรับว่าไม่เคยคิดถึงใครที่ไม่ใช่คนในครอบครัวได้มากขนาดนี้  ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้นเมื่อเค้าโทรกลับมาปรับทุกข์ถึงความอัปยศของพวก...ที่นั่น  แต่ก็อย่างว่าแหละเค้าเก่งอยู่แล้วพอปรับตัวได้ก็ไม่มีปัญหาอะไร

            แล้วจะตั้งตาคอยนะจ๊ะ..

            เฮ้อ...ไม่มีไรทำเลยช่วงนี้เบื่อๆอยู่เหมือนกัน  สโมฯก็หมดวาระแล้วเหลือแต่สัมนาฯ ส่งมอบงานให้น้องๆ  ก็ดูน้องๆเค้าตื่นตัวดีเหมือนกันค่อยหมดห่วงนึกว่าจะไม่มีคนสานงานต่อซะแล้ว  นึกไปนึกมาก็ใจหายปี 4 แล้วหรือเนี๊ยตู  ยังไม่รู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเลย แล้วที่เรียนมาจะใช้ได้มั๊ยเนี๊ย? เริ่มกังวลนิดหน่อยว่าจะเอาไงกับชีวิต ตั้งแต่เรียนมาไม่เคยตั้งใจเต็มที่ซักที เมื่อไหร่วันนั้นจะมาถึงน๊า...  ก็กะว่าจะหาวันดีดีเริ่มซักที

            อืม..เกือบลืมแสดงความเสียใจกับอาเซนอลซะแล้ว  จากที่หวังว่าจะสร้างเทพนิยายเหมือนกับที่ลิเวอร์พูลทำไว้ในปี่ที่แล้วด้วยการคว้าแชมป์ Uefa Champion League แต่ก็ต้องมาฝันสลายเมื่อเจอทีมเหนือเทพอย่างบาเซโลน่า ก็แอบเชียร์ให้ทำได้อยู่เหมือนกัน แต่ดูเหมือนไม่มีดวงเท่าไหร่  โดนไล่ออกตั้งแต่ครึ่งแรก แต่มาได้ประตูนำก่อน เห็นอย่างนี้แล้วเหนื่อยใจแทนเพราะคนน้อยกว่าก็ต้องใช้พลังงานมากกว่าในการไล่บอล  แล้วก็เป็นเช่นนั้นโดนบี้โดนอัดเริ่มอ่อนแรงเลยโดนยิงกลับสองประตูรวดภายในห้านาที  แพ้ไปอย่างน่าเสียดาย ก็ขอแสดงความเสียใจต่อนักเตะและกองเชียร์อาเซนอลไว้ ณ ที่นี้ด้วย

            แต่ก็ยังมีเรื่องที่น่ายินดีเมื่อเทียย์รี่ อองรี กองหน้าคนสำคัญของอาเซนอล จรดปากกาต่อสัญญากับทีมออกไปอีก 4 ปี  ก็อยู่กันจนแก่ตายกันไปข้างหนึ่ง  ตอนนี้ลิเวอร์พูลก็เงียบๆ มีข่าวกับนักเตะคนโน้นคนนี้ แต่ก็ยังไม่ได้ซักคน  ก็รออยู่นะป๋ารา  หวังว่าปีหน้าจะบี้ลุ้นกับเชลซีอย่างสนุกเมื่อขนาดทีมใหญ่ขึ้น นักเตะเริมเข้าใจแทคติกมากขึ้น ส่วนไอ้แมนยูมันก็กำลังจะโละกองหน้าที่ทำประตูให้กะมันมากที่สุดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา  ก็ไม่รู้ไอป๋าแพนด้ามันปกครองเด็กมันยังไง พอทะเลากันก็โยนให้แพะหน้าม้ารับไปว่าบ่อนทำลายสปิริตของทีม  แต่ก็ดีไม่มีไอหน้าม้าซักคนมันคงอ่อนลงเยอะ

            ได้ข่าวเชลซีมันเป็นข่าวกับ เชพเชนโก แล้วดูเหมือนเชพฯจะเล่นด้วยซะด้วย เหนื่อยใจกะมันไอ้ทีมนี้  ก็ได้แต่รอให้ไอ้โรมัน มันเบื่อเล่นผลาญเงินซะก่อน จะรอดูวันที่ทีมมันล่มจม....555

                                          วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน  สำหรับใครที่เข้ามาอ่านแล้วก็ช่วยเม้นไว้หน่อยนะ จะได้ตามไปหาถูก

                                          ปล. คิดถึง...นะ

"รักไม่ได้วัดกันที่เวลา" คุณว่าจริงไหม?

คนที่รักมานาน . . . อาจไม่ได้รักมากกว่า
และ . . . คนที่รักทีหลัง อาจไม่ได้รักน้อยกว่า
เพราะความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับระยะเวลาเพียงอย่างเดียว

ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม

หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้

ในยามที่ยังมีมันอยู่ เรามักหลอกตัวเองว่า...

เพราะรักเขามาก เขาคงเห็นความดี ความตั้งใจของเรา

และรักเราตอบบ้างไม่มากก็น้อย

และเมื่อเขารักเรา  มักทำให้เรารู้สึกยึดมั่นว่า

"เขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา  เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ  นานเท่าที่เราปรารถนา"

ความรู้สึกอันนี้แหละ  คือ  จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดทั้งมวล

เพราะมันฝืนกฎธรรมชาติ

ไม่ได้บอกว่า...ความรักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป

เพียงแต่...เขาจะอยู่  เขาจะไป 

จะรักคุณมากขึ้น คงเดิม  หรือลดน้อยถอยลง

ก็เป็นเพราะคนสองคน

ไม่ใช่ความต้องการของเราหรือของเขาฝ่ายเดียว

ชีวิตเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเข้าใจยาก...

แต่ในความซับซ้อนมันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง

เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัด

ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกัน

มันจะเกิดขึ้น..ตั้งอยู่..แปรสภาพ..แล้วก็จบลง

รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า..ก็หนีไม่พ้นกฎข้อนี้

เพราะวันหนึ่ง  ไม่เราก็เขาต้องตายจากกัน

สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าวันนี้..เขาอยู่หรือจากไป

สำคัญอยู่ที่ว่า..

ช่วงที่เราใช้เวลาร่วมกัน..

ขอให้มีความทรงจำที่ดี นั่นก็น่าจะเพียงพอแล้ว(รึเปล่า)

อย่างน้อยเราก็ยังมีอะไรดีดี ให้นึกถึง

และยิ้มกับความทรงจำนั้นได้

ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ก็ไม่เป็นไร

เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้

มีวันที่เลวร้าย..มีวันที่สวยงาม..มีวันที่ว่างเปล่า

สุขอยู่กับเราไม่นาน  ทุกข์ก็เช่นกัน...

หากมีวันที่เธอจะต้องร้องไห้  ก็อย่าร้องไห้เปล่าๆ

มองให้เข้าใจสัจธรรมชีวิตไปด้วย

      ทำเอาใจหายเหมือนกันกว่าจะชนะมาได้ อ้อ ต้องบอกก่อนว่าเจ้าของสเปซเชียร์ทีม Liverpool มาตั้งแต่รุ่นพ่อ(ก็เลยทำให้สเปซเป็นเงี๊ย)  เมื่อคืนก็เป็นรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลถ้วยที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในโลก(จริงๆนะ) มีอายุประมาณ120กว่าปีแน๊ะ  Liverpool เข้าชิงฯกับทีม Westham (ไม่ใช่ขาหมูตะวันออกนะ) เป็นทีมจากเมืองลอนดอนอ่ะ  กว่าจะมาถึงรอบนี้ก็ล้มทั้งแมนยูฯ(โครตเกลียดเรย) และเชลซี(ไอทีมนี้เกลียดผู้จัดทีมมันอ่ะ ปากดีอิ๊บอ๋าย)  ยังไม่นับรวมทีมอื่นๆด้วย.. 

      เริ่มแข่งยังไม่ทันถึงครึ่งชั่วโมงโดนนำไปก่อน 2-0 ทั้งที่ก่อนหน้านี้เจอกันก็ชนะมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ก็เลยเซ็งกันทั้งพ่อทั้งลูก แต่ก็มามีความหวังเมื่อนาที 32 ซิสเซ่ ตีไข่แตกให้ทีมได้ ยังพอมีลุ้นต่อ ก็จบครึ่งแรกด้วยสกอร์ 1-2

เริ่มต้นครึ่งหลังอาการของ Liverpool ยังไม่สู้ดี เกือบเสียประตูแต่ก็รอดมาได้ แล้วมาถึงจังหวะได้เฮกันบ้างเมื่อ Liverpool ได้ประตูตีเสมอจากกัปตันทีมคนเก่งขวัญใจข้าพเจ้า Steven Gerrard วิ่งเข้าวอลเลย์จากระยะประมาณกรอบเขตโทษ บอลพุ่งเข้าประตูอย่างสุดสวยยยยยย ในนาที่ที่ 54

กำลังใจกำลังมาเลยล่ะ สำหรับ TheKop เกมดำเนินต่อไปเหมือนว่าทุกอย่างกำลังอยู่ในกำมือของ Liverpool  แต่เมื่อบุกอยู่เพลินๆก็โดนดีจนได้เมื่อโดนลูกยิงผีจับยัด (ก็มันตั้งใจจะเปิดชัดๆ ดันย้อยข้ามหัวประตูเราไปซะได้) ดูเหมือนกำลังใจ ความหวัง เริ่มร่อยหรอลงแต่แล้วก็เป็นกัปตันทีมคนเก่งเช่นเคยที่ทำประตูตีเสมอได้ในช่วงทดเวลา ด้วยลูกยิงระยะกว่า 40 หลาบอลพุ่งเสียบโคนเสาอย่างสวยงาม (กว่าลูกแรกซะอีก)  จบ 90 นาทีเสมอกัน 3-3 ต้องต่อเวลาอี 30 นาที จบ120 นาทีก็ยังทำอะไรกันไม่ได้ (หมดแรงกันทั้งคู่) ก็ต้องดวลจุดโทษตัดสิน 

      ถึงเวลานี้ในใจมั่นใจว่ายังไงได้แชมป์แน่..  แล้วก็เป็นจริง  Liverpool ยิงเข้าไป 3 คน ขณะที่ Westham เข้าแค่คนเดียว ทำให้ลิเวอร์พูลได้แชมป์ FA Cup เป็นสมัยที่ 7 นอกจากความดีใจที่ทีมได้แชมป์แล้ว  สิ่งหนึ่งที่เห็นตั้งแต่เริ่มดูฟุตบอลที่ไม่มีทีมไหนเทียบได้ก็คือบรรยากาศการเชียร์ของแฟนบอล Liverpool  ที่ถึงแม้ทีมจะตกเป็นรองแค่ไหนก็ไม่ลืมที่จะให้กำลังใจนักฟุตบอลทีมที่ตัวเองรัก ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเพลง You'll never walk alone ก็ทำให้ขนลุกได้ทุกครั้ง  หวังว่าชีวิตนี้คงได้ไปสัมผัสบรรยากาศแบบนั้นจริงๆสักครั้ง